Spor Yazarı Ömer Gürsoy, yazısında şu ifadelere yer verdi:

“İki yıl önce yazmıştım… Bugün Dünya Kupası o yazının en güçlü kanıtı oldu.

Tam iki yıl önce, yine bu köşede “Tenis ve futbolda zafere koşan İspanya” başlıklı yazımı kaleme almıştım.

O gün Avrupa Futbol Şampiyonası’nı kazanan İspanya’yı, aynı gün Wimbledon’da Novak Djokovic’i farklı bir oyunla mağlup ederek şampiyon olan Carlos Alcaraz ile birlikte değerlendirmiştim.

Çünkü bana göre mesele sadece bir futbol kupası ya da bir tenis kupası değildi.

Asıl mesele, bir ülkenin sporda nasıl dünyanın zirvesine çıktığıydı.

Bugün aynı İspanya, Dünya Kupası’nı da kazanarak o gün yazdıklarımızın ne kadar doğru bir tespitten ibaret olduğunu bir kez daha gösterdi.

İki yıl önce Avrupa’nın zirvesindeydiler.

Bugün dünyanın zirvesindeler.

Ama değişen sadece kupalar…

Değişmeyen ise onları bu noktaya taşıyan sistem.

Kupayı Kazanan Sadece Futbol Değildi

Dünya Kupası finalini izlerken aklıma sürekli iki yıl önce yazdığım satırlar geldi.

Çünkü sahada sadece on bir futbolcu yoktu.

Sahada otuz yılı aşan bir spor politikası vardı.

Sahada ADO 92 vardı.

1988 yılında başlayan, 1992 Barselona Olimpiyatları’nı hedef alan ama hiçbir zaman yalnızca olimpiyatlarla sınırlı kalmayan büyük bir devlet projesi…

İspanya, olimpiyatları sadece bir organizasyon olarak değil, ülkenin spor geleceğini yeniden inşa etmek için tarihi bir fırsat olarak gördü.

Devletiyle…

Özel sektörüyle…

Federasyonlarıyla…

Üniversiteleriyle…

Bilim insanlarıyla…

Antrenörleriyle…

Tek bir hedefe yürüdü.

Ve en önemlisi…

Hiç kimse iki yılda mucize beklemedi.

Ado 92’nin Meyveleri Toplanıyor

Bugün Dünya Kupası’nı kaldıran futbolcular, o sistemin yetiştirdiği çocuklar.

Kortlarda fırtına gibi esen Carlos Alcaraz da aynı sistemin ürünü.

Basketbolda yıllardır dünyanın en güçlü ülkelerinden biri olmaları da tesadüf değil.

Kadın futbolunda ulaştıkları başarı da aynı planlamanın sonucu.

Bisiklette, hentbolda, su sporlarında ve olimpik branşlarda gelen madalyalar da…

Çünkü İspanya sporu branş branş değil, bir bütün olarak planladı.

Kupaları hedeflemedi.

Sistemi kurdu.

Kupalar ise kendiliğinden gelmeye başladı.

Otuz yılı aşan bu planlama sayesinde bugün sadece bir futbol takımı değil, farklı branşlarda birbirini besleyen güçlü bir spor ekosistemi ortaya çıktı.

Bir Fotoğraf Her Şeyi Anlatıyordu

İspanya’nın Dünya Kupası zaferinde dikkatimi çeken bir başka ayrıntı ise belki de her şeyi özetliyordu.

Final öncesinde Dünya Kupası’nı sahaya getiren isim, iki yıl önce bu köşede özellikle üzerinde durduğum Carlos Alcaraz’dı.

Bir futbol finalinde kupayı taşıyan kişi bir futbol efsanesi değil, dünyanın en başarılı tenisçilerinden biriydi.

[eii post_id=”592″ theme=”1″]

Aslında o görüntü, İspanya’nın spora bakış açısını tek karede anlatıyordu.

Çünkü onlar başarıyı branşlara ayırmıyor.

Futbolun başarısını tenisten, basketboldan, bisikletten ya da olimpik sporlardan bağımsız görmüyorlar.

Hepsi aynı spor kültürünün, aynı devlet politikasının ve aynı uzun vadeli planlamanın parçaları.

İki yıl önce Alcaraz ile Avrupa şampiyonu futbolcuları aynı yazıda buluşturmamın nedeni de buydu.

Bugün Dünya Kupası finalinde kupayı sahaya getiren Alcaraz, adeta o yazının en anlamlı devamı oldu.

Peki Biz Ne Öğrenebiliriz?

İspanya’nın hikâyesi, aslında sadece İspanyolların başarısını anlatmıyor.

Uzun vadeli planlamanın, sabrın ve istikrarın sporda neler kazandırabileceğini gösteriyor.

Bugün dünyanın zirvesinde yer alan birçok İspanyol sporcu, yıllar önce kurulan sistemlerin içinde yetişti.

Bu nedenle başarıyı sadece yetenekle açıklamak mümkün değil.

Doğru planlama…

Güçlü altyapı…

Nitelikli antrenör eğitimi…

Bilimsel yaklaşım…

Ve genç sporculara yapılan sürdürülebilir yatırım…

Başarının vazgeçilmez parçaları.

Türkiye de genç ve yetenekli sporcular açısından önemli bir potansiyele sahip.

Bu potansiyelin doğru planlama ve uzun vadeli bir spor vizyonuyla desteklenmesi halinde neden benzer başarılar elde edilmesin?

Belki de bugün İspanya’yı konuşurken asıl sormamız gereken soru, “Onlar nasıl kazandı?” değil…

Kazanan Sadece İspanya Değil, Bir Spor Modeli

İspanya’nın Dünya Kupası’nı kazanmasına şaşıranlar olabilir.

Ben şaşırmadım.

Çünkü iki yıl önce de yazmıştım.

Avrupa şampiyonluğu tesadüf değildi.

Carlos Alcaraz’ın yükselişi tesadüf değildi.

Bugünkü dünya şampiyonluğu da tesadüf değil.

ADO 92 sadece bir olimpiyat hazırlık programı değildi.

Bir devlet aklıydı.

Bir vizyondu.

Bir sabır hikâyesiydi.

Ve bugün hâlâ meyvelerini vermeye devam ediyor.

İki yıl önce Avrupa şampiyonluğunun arkasındaki sistemi yazmıştım.

Bugün aynı sistem Dünya Kupası’nı kazandı.

Değişen sadece kupalar oldu.

Değişmeyen ise planlama, sabır ve uzun vadeli bakış açısıydı.

Çünkü sporun en büyük gerçeği şudur:

Şampiyonlar maç kazanır…

Şampiyon ülkeler ise sistem kurar.

Ve İspanya, otuz yılı aşkın bir süredir kazandığı kupalardan çok, kurduğu spor sistemiyle dünyanın geri kalanına örnek olmaya devam ediyor.”